ZIOŁA NA OCZY - www.uzdrowiciel.co

Przejdź do treści

Menu główne:

ZIOŁA NA OCZY

EZO-POMOC > ZIOŁA
    
MIESZANKA  ZIÓŁ  LECZĄCA  OCZY
do picia i do okładów

 
UWAGA:  składniki kup sobie w zielarni lub w aptece.
Trzeba się obyć bez Kurzyśladu polnego, bo jest niedostępny od kilku lat z powodu restrykcji w UE.

Zastosowanie:  stany zapalne powiek i spojówek, zapalenie białkówki, choroby siatkówki, katarakta, regeneracja nerwu wzrokowego, leczenie bielma w początkowej fazie choroby, nadmierne łzawienie.
Działanie mieszanki: przeciwzapalne, antyseptyczne, ściągające, przeciwkrwotoczne, przeciwwysiękowe, przeciwrodnikowe, antyoksydacyjne, przeciwnowotworowe.
Sposób stosowania:  picie naparu + okłady 20-minutowe z naparu na wacie.  
Do okładów napar należy odfiltrowć przez filtr do kawy, by usunąć cząstki stałe!
Najlepiej, żeby świetlik, iglica i bodziszek były tegoroczne.
Dawkowanie:  łyżka stołowa raz dziennie.   Łyżkę zmielonych ziół wsyp do szklanki i zalej wrzątkiem. Pozostaw pod przykryciem na 10 minut. Pić między posiłkami. Uzyskany napar można rozłożyć na 2 porcje. Najlepiej pić zioła ciepłe, ale równie dobrze można wypić zimny napar następnego dnia.   Ziół nie wolno łączyć z cukrem.

Skład mieszanki i proporcje:
 
Bodziszek Geranium robertianum Linne (ziele) – 5 części;
Kurzyślad polny Anagalis arvensis L. (ziele) – 1 część -  w Polsce od kilku lat niedostępny;
Iglica pospolita Erodium cicutarium  (ziele) – 5 części;
Nagietek Calendula officinalis L. (kwiat) – 5 części;
Świetlik łąkowy Euphrasia rostcoviana Hayne (ziele) – 5 części;
Fiołek trójbarwnyViola tricolor (ziele) – 5 części.
Kupujesz 5 składników po 50 gram i otrzymujesz 250 gram. Wystarczy dla kilku osób.
 

Tą Mieszankę ziołową stworzył naturoterapeuta Remigiusz Bisch  w oparciu o doświadczenia własne oraz doświadczenia zielarzy z Podlasia i z Rosji.  Mieszanka jest  stosowana od ponad 15 lat przez kilkaset osób, w tym kilkadziesiąt osób, które wcześniej były leczone klinicznie, u których zanotowano poprawę lub zatrzymanie pogarszania się wzroku dzięki tej kuracji.    
Stosowanie ziół daje stopniowy, ale długotrwały efekt terapeutyczny.  
Przeciwwskazania:  nie spożywać w okresie ciąży i karmienia piersią, gdyż brak badań w tym zakresie.

--------
OPISY  POSZCZEGÓLNYCH  ZIÓŁ:
Bodziszek - Geranium robertianum Linne:
Składniki czynne. W bodziszkach i iglicach występują kwasy fenolowe (galusowy, kawowy, elagowy, ferulowy, chinowy), gorycze (geranina 0,5-12%, zależnie od pory roku i gatunku; glikozyd fenolowy), flawonoidy (kwercetyna, kemferol), garbniki (10-28%, zależnie od pory roku, najwięcej wiosną, w kwietniu), alkaloidy i aminy (kofeina; histamina, cholina). Garbniki zbudowane są z kwasu galusowego i elagowego. przy hydrolizie dają czerwień geraniową (Geraniumrot) i fenolokwasy.
Właściwości lecznicze: hipoglikemiczne (przeciwcukrzycowe), przeciwzapalne i ściągające, hamujące drobne krwawienia, przeciwwysiękowe; ochronne na miąższ wątroby i nerek; antybakteryjne, fungistatyczne, pierwotniakobójcze. Uszczelnia i wzmacnia naczynia krwionośne. Wymiata wolne rodniki i nadtlenki. Stabilizuje strukturę błon komórkowych. Hamuje nieżyt przewodu pokarmowego i gardła. Usuwa zmiany ropne z błon śluzowych i skóry. Zmniejsza wydzielanie łoju i potu przy zastosowaniu zewnętrznym. Pobudza odnowę komórek wątrobowych. Wiąże szkodliwe i zbędne produkty przemiany materii i ułatwia ich usuwanie. In vitro działa przeciwnowotworowo, hamując proliferację komórek tumorowych.
Zastosowanie zewnętrzne: do okładów, płukanek, lewatywy, przemywania: stany zapalne spojówek i białkówki, ropne zapalenie powiek, nadmierne łzawienie oczu, zapalenie naczyniówki; stany zapalne odbytu i narządów płciowych, upławy, świąd odbytu, hemoroidy (sprawdzają się gęste odwary i ekstrakty); rany trudno gojące się, szczególnie te sączące; mokre wypryski; łuszczyca, opryszczka, liszaje, atopowe zapalenie skóry, pokrzywka, łojotok, trądzik różowaty i młodzieńczy, trądzik sterydowy, polekowy, kosmetyczny; łojotokowe zapalenie skóry.
Zastosowanie doustne: cukrzyca, stany zapalne gardła i jamy ustnej, zapalenie przełyku i wpusty żołądka, stan zapalny ściany żołądka i dwunastnicy, zapalenie jelit, polipy jelita grubego, brodawczaki jelita, zapalenie wrzodziejące jelit, choroba wrzodowa; zespół jelita drażliwego, nieżyt przewodu pokarmowego; kandydoza i kryptokokkoza jelit, kolibakterioza; nowotwory. W XVIII i XIX wieku zalecano także przy zapaleniu oskrzeli i płuc, przy chorobach reumatycznych, zaburzeniach miesiączkowania.
Bodziszki są bezpieczne w stosowaniu.
-----
Iglica pospolita - Erodium cicutarium:
WYSTĘPOWANIE: Jest to gatunek rośliny jednorocznej lub dwuletniej z rodziny bodziszkowatych. Występuje w Azji, Europie i Ameryce Północnej. W polskiej florze gatunek obcego pochodzenia (archeofit), dość pospolity na całym obszarze.
SUROWIEC: Ziele zbierane przed lub w czasie kwitnienia i suszone w temperaturze do 40 st. C.
PODSTAWOWE ZWIĄZKI CZYNNE: Zawiera garbniki /elago i galotanoidy/, kawas galusowy, cytrynowy, jabłkowy, flawony, pochodne kwercetyny, cukry, olejek eteryczny, kofeinę, cholinę i ślady histaminy, sole mineralne głównie krzem, alkaloidy /H.Różański/. W kwiatach znajdują się ponadto antocyjaniany /peoni dyna, malwidyna/ i ich pochodne.
DZIAŁANIE: Wykazuje działanie moczopędne, przeciwbiegunkowe, przeciwkrwotoczne, przeciwobrzękowe, żółciopędne, odtruwające i przeciwzapalne. Reguluje przemianę materii, zapobiega miażdżycy, uszczelnia naczynka krwionośne, wzmaga wydzielanie soku trawiennego, polepsza trawienie i pobudza apetyty /H.Różański/, działa ściągająco /W.Poprzęcki/. Ostatnie badania wykazały, iż ziele iglicy posiada również właściwości przeciwwirusowe i antybakteryjne zwiększając odporność organizmu /T.Lewkowicz-Mosiej/
DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE: Brak danych w piśmiennictwie.
ZASTOSOWANIE: Stosowana jest w dolegliwościach związanych z nieregularnym miesiączkowaniem Najnowsze badania wykazują działanie przeciwbakteryjnie, przeciwwirusowe, wspomagające funkcje obronne i immunologiczne /H.Strzelecka/, w skąpomoczu, kamicy moczowej i żółciowej, reumatyzmie, stanach zapalnych nerek i dróg moczowych, chorobie wrzodowej, krwawieniach z przewodu pokarmowego, upławach, nieregularnych i obfitych miesiączkach,, przeziębieni, chorobach zakaźnych, chorobach wątroby /H.Różański, E.Zielińska./. Wykazuje słabe działanie uspokajające /A.J.Sarwa, E.Zielińska/.
O ile w ziołolecznictwie polskim iglica jest stosowana dość rzadko, to w ziołolecznictwie rosyjskim jest rośliną częściej stosowaną i cieszącą się dużym uznaniem. Jej kwiaty, liście i ziele stosowane jest przy różnych krwotokach wewnętrznych oraz jako przeciwdrgawkowe przy wszelkich konwulsjach, a także przy przeziębieniu, zapaleniu opłucnej, zapaleniu płuc. Zewnętrznie do kąpieli przy skazach o różnej etiologii, przemywania wysypek, kompresach przy liszaju i zapaleniu spojówek. Podkreśla się przy tym doskonałe właściwości wyciągów z iglicy jako wykazujących doskonałe właściwości hemostatyczne /zapobiegające wypływowi krwi z naczyń przy jednoczesnym zapewnieniu jej przepływu w układzie krwionośnym/. Stosowana jest także jako środek uspokajający dobrze oddziaływujący na korę mózgową i centralny system nerwowy. Kwiaty są stosowane jako środek nasenny dla dzieci i osób w wieku podeszłym. Ponadto stosuje się ją przy wzdęciach jelit oraz dusznicy bolesnej. Odwar z korzenia stosowany jest w dławicy piersiowej /stenokardii/, a zewnętrznie do płukania gardła
-----  
NAGIETEK LEKARSKI - Calendula officinalis L.:
Podstawowe związki czynne. Kwiaty nagietka zawierają mieszaninę saponin trójterpenowych, pochodnych kwasu oleanolowego (np. kaledulozydy A i B) oraz 266 alkoholi trójterpenowych (np. arnidiol, faradiol i kalenduladiol). Drugą grupę stanowi mieszanina karotenoidów (do 3%), a wśród nich są karoteny, ksantofile i likopen. W trzeciej grupie znajdują się flawonoidy - pochodne izoramnetyny. Ponadto wykryto wiele innych związków, jak śluz, gorycze, około 0,1% olejku eterycznego, fitosterole, kwasy organiczne, żywice (około 3,4%), poliacetyleny (np. kalendulapolien), seskwiterpeny (np. kalendynę), pochodne fenolowe i sole mineralne.
Działanie. Nagietek i jego przetwory, stosowane zewnętrznie, działają przeciwzapalnie, bakteriobójczo i grzybobójczo, przede wszystkim ze względu na obecność karotenoidów i trójterpenów. Karotenoidy jako prowitamina A warunkują prawidłowy wzrost nabłonka, przeciwdziałają nadmiernemu łuszczeniu się naskórka, przyspieszają ziarninowanie i bliznowacenie wszelkich uszkodzeń skóry, nawet w początkowym okresie skórnych zmian nowotworowych. Mają one znaczenie nie tylko lecznicze, ale i kosmetyczne, gdyż regulują i wzmagają resorpcyjne własności skóry i chronią ją przed szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych. Korzystne ochronne i regenerujące własności nagietka obejmują również błony śluzowe jamy ustnej, gardła, nosa, oczu, pochwy i odbytu. Po podaniu doustnym nagietek wywiera korzystne działanie na błony śluzowe przełyku, żołądka i jelit. Najbardziej jednak uchwytne są jego właściwości wywoływania miesiączki. Ułatwia on pojawienie się miesiączki i czyni ją mniej bolesną wskutek działania rozkurczowego, zwłaszcza gdy towarzyszy jej anemia lub depresja nerwowa. Na błony śluzowe przewodu pokarmowego nagietek działa również ochronnie i przeciwzapalnie oraz przeciwwrzodowo, a nawet - jak wykazały to wielokrotnie powtarzane doświadczenia - w pewnym stopniu zapobiegawczo przeciw-nowotworowo. Chodzi tu przede wszystkim o zapobieganie rakowaceniu czynnych wrzodów żołądka i jelit oraz blizn pozostałych po zabiegach operacyjnych. Ostatnie badania dostarczyły dowodów na istnienie działania immunopobudzającego, zwiększającego ogólną odporność i zdolność przeciwstawienia się inwazji mikroorganizmów chorobotwórczych oraz wzmagającego aktywność układu siateczkowo-śródbłonkowego i tym samym umożliwiającego skuteczną obronę przed zakażeniem. Należy dodać, że nagietek pobudza czynność wątroby i zwiększa ilość wytwarzanej przez nią żółci. Podnosi nieznacznie ilość wydalanego moczu i potu, dzięki czemu ułatwia usuwanie z organizmu zbędnych produktów przemiany materii. Nagietek jest więc wszechstronnym i wartościowym lekiem ziołowym, co zresztą wynika z bogatego i różnorodnego składu chemicznego. Należy też pamiętać, że wykryte w nagietku saponiny trójterpenowe mają budowę zbliżoną do saponin korzenia żeńszenia, aralii mandżurskiej i eleuterokoka, znanych surowców leczniczych Dalekiego Wschodu.
Działania niepożądane. W zalecanych dawkach leczniczych nagietek nie wywołuje objawów szkodliwych.
Zastosowanie. Zewnętrznie stosuje się zwykle alkoholowe i olejowe wyciągi z kwiatów nagietka, ponieważ podstawowe związki czynne nie rozpuszczają się w wodzie. Podaje się je w różnych uszkodzeniach skóry, jak kontuzje, rany, wrzody, stłuczenia i obtarcia naskórka, a także w owrzodzeniach żylakowych, zapaleniu skóry, żylakach odbytu, oparzeniach, ranach pooperacyjnych, odmrożeniach, wysypkach skórnych i innych. Przetwory z nagietka wykorzystuje się do celów kosmetycznych w postaci maseczek, mleczka, kremu, pasty, szamponu i olejku na cerę suchą, łuszczącą się i skłonną do infekcji, zaczerwienienia i pękania. Stosowane są również na błony śluzowe jako środek przeciwzapalny i bakteriobójczy, przeciw rzęsistkom (irygacje i tampony), a nawet we wczesnych stanach nowotworowych w porozumieniu z onkologiem.
Wewnętrzne zaleca się przetwory z nagietka w nieżycie żołądka i jelit, a zwłaszcza w przewlekłym i opornym na inne leki wrzodzie żołądka i dwunastnicy oraz we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego. Również w stanach zapalnych dróg żółciowych spowodowanych infekcją, w niedomodze wątroby i upośledzeniu jej czynności po przebytym wirusowym zapaleniu lub uszkodzeniu przez trujące związki (np. toksyny grzybów). Pomocniczo i w skojarzeniu z innymi lekami podaje się je w nie-operacyjnych postaciach raka żołądka, stanach przednowotworowych w przewodzie pokarmowym (np. długo utrzymującym się zapaleniu błon śluzowych, owrzodzeniu z krwawieniami, braku poprawy po innych lekach) itp. Dobre wyniki osiąga się w zaburzeniach miesiączkowania połączonych z bólem, ogólnym osłabieniem, zawrotami głowy, a także w dolegliwościach okresu przekwitania (klimakterium). Należy jednak pamiętać, że w niektórych z wymienionych chorób konieczna jest stała opieka lekarska i okresowe kontrole postępów leczenia. Najnowsze badania naukowe upoważniają, by zalecać nagietek, w połączeniu z innymi ziołami, do stosowania w ogólnym ubytku sił i odporności na zakażenia bakteryjne i wirusowe oraz przewlekłych i nie poddających się innym lekom dolegliwościach różnych narządów wewnętrznych, w tym także serca.
-----
ŚWIETLIK ŁĄKOWY - Euphrasia rostcoviana Hayne:
Podstawowe związki czynne. Ziele świetlika zawiera glikozyd irydoidowy aukubinę, garbniki, fenolokwasy, jak kawowy i chlorogenowy, około 0,2% olejku eterycznego, związki żywicowe, kumarynę oraz sole mineralne bogate w magnez i miedź.
Działanie. Wodne wyciągi z ziela świetlika wywierają działanie przeciwzapalne, ponieważ zawarta w nich aukubina hamuje uwalnianie histaminy i ma wpływ przeciwalergiczny. Garbniki i kwasy polifenolowe działają bakteriobójczo i prawdopodobnie uszczelniają ściany naczyń włosowatych w siatkówce oka. Garbniki wiążą ponadto i unieczynniają toksyny bakteryjne w stanach zapalnych oczu i przewodu pokarmowego.
Działania uboczne. Przetwory z ziela świetlika stosowane w zalecanych dawkach nie wywierają działania szkodliwego.
Zastosowanie. Napary lub odwary z ziela świetlika stosuje się zewnętrznie w niektórych stanach zapalnych oczu, a zwłaszcza w zapaleniu spojówek. Ponadto w przypadku zmęczenia wzroku wskutek niewłaściwego sztucznego oświetlenia, długiego czytania lub nadwrażliwości na promienie słoneczne, promienie z ekranu telewizora albo niektóre czynniki uczulające, jak kurz, dym, spaliny z silników i pyły lotne. Do wewnątrz odwary z ziela świetlika podaje się bardzo rzadko. Mają wtedy działanie ściągające
i przeciwzapalne.
-----
Fiołek trójbarwny – Viola tricolor:
Fiołek stosuje się go wewnętrznie w leczeniu zapalenia oskrzeli, nieżytu dróg oddechowych, kaszlu i astmy. Najczęstsze zastosowanie zewnętrzne dotyczy przypadków zakażeń jamy ustnej i gardła.
Głównymi substancjami odpowiedzialnymi za jej uznane działanie, są: alpha-jonon, beta-jonon, beta-sitosterol, eugenol, kwas ferulowy, kaempferol, kwas jabłkowy, salicylan metylu, kwas palmitynowy, kwercetyna, rutyna, skopoletyna i wanilina.
Zastosowanie:
Fiołek posiada właściwości przeciwzapalne, napotne, moczopędne, wykrztuśne, przeczyszczające, odkażające, żółciopędne i rozkurczowe. Stosuje się go wewnętrznie w leczeniu zapalenia oskrzeli, nieżytu dróg oddechowych, kaszlu i astmy.  
Najczęstsze zastosowanie zewnętrzne dotyczy przypadków zakażeń jamy ustnej i gardła. Kwiaty posiadają substancje łagodzące podrażnienia i zmiękczające skórę. Są także stosowane w leczeniu dolegliwości gastrycznych, a z ich płatków produkuje się syropy dla noworodków.
Podstawowe związki czynne. Ziele fiołka trójbarwnego zawiera flawonoidy, jak rutyna i kwercetyna (do 10%), antocyjany, jak wiolanina, 3-glukozyd delfinidyny i 3-glukozyd peonidyny, karotenoidy, jak wiolaksantyna, zeaksantyna i β-karoten, salicylan metylu w postaci glikozydu wiolutozydu, śluz, garbniki, ślady olejku eterycznego i sole mineralne (do 11%).
Działanie. Ziele fiołka trójbarwnego wykazuje słabe własności moczopędne. Jednocześnie niektóre związki zawarte z surowcu tworzą w organizmie rozpuszczalne w wodzie połączenia ze szkodliwymi dla zdrowia produktami zakłóconej z różnych powodów przemiany materii i ułatwiają usunięcie ich z moczem. Jest to działanie odtruwające, ważne w niektórych chorobach na tle metabolicznym, m.in. w gośćcu, skazie moczanowej i niektórych schorzeniach skórnych. Duże znaczenie ma działanie przetworów z ziela fiołka trójbarwnego na ściany włosowatych naczyń krwionośnych i przemianę materii. Przypisuje się je flawonoidom zawartym w zielu fiołka, zwłaszcza rutynie, zaliczanej do grupy witamin P. Rutyna przedłuża działanie witaminy C i ma wyraźny wpływ na różne procesy metaboliczne ustroju. Zwęża też nieco i uszczelnia ściany włosowatych naczyń, przeciwdziałając przenikaniu osocza i krwinek czerwonych na zewnątrz łożyska naczyniowego. Podobnie, choć nieco słabiej, działają na stan naczyń krwionośnych zawarte w zielu fiołka antocyjany. Ziele bratków nieznacznie zwiększa wydzielanie śluzu oskrzelowego, przywraca prawidłowe ruchy nabłonka rzęskowego i ułatwia odkrztuszanie. W większych dawkach działa słabo napotnie i przeczyszczająco.
Działania niepożądane. W dawkach leczniczych ziele fiołka trójbarwnego nie wykazuje działania szkodliwego.
Zastosowanie. Napary lub odwary z ziela fiołka trójbarwnego stosuje się doustnie w schorzeniach dróg moczowych, trudnościach w oddawaniu moczu, zapaleniu kłębków nerkowych, moczowodów oraz pęcherza moczowego, pomocniczo w moczeniu się nocnym, kamicy moczowej oraz obrzękach na tle niedomogi nerek, a także w chorobie gośćcowej i skazie moczanowej. Bardzo cenione są przetwory z ziela bratków w leczeniu niektórych dolegliwości skórnych, wynikających z zakłóceń w przemianie materii, charakterystycznych dla wieku młodzieńczego, jak trądzik młodzieńczy, egzema, wyprysk sączący i rumieniowy, wykwity skórne, pęknięcia skóry oraz inne choroby związane z wadliwą przemianą materii. Dobre wyniki dają niekiedy również w leczeniu świądu skóry, liszaja rumieniowatego i skazy limfatycznej. Stosuje się także ziele bratków w kruchości i łamliwości naczyń krwionośnych, wylewach krwawych podskórnych i miażdżycy naczyń.
-----  
Przeciwwskazania stosowania tej mieszanki:  nie spożywać w okresie ciąży i karmienia piersią.


Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego